Ons aller Albert Kanyinda Mpolesha, die in het bisdom Mbujimayi de voorzitter is van de werkgroep voor lichamelijke gezondheid, luidt de noodklok. Hij trekt onze aandacht op een groot onheil in de streek, de cholera, die is komen toeslaan in de stad Mbujimayi en in meerdere dorpen in de omtrek.
Hij wil het volgende aan ons kwijt:
1) De naam van de ziekte
Cholera noemen we in het Ciluba: « Munda mua kasulu ». En dat betekent zoiets als: ingewandenziekte als een stroom. En daarmee wijzen we op het grote symptoom van de ziekte, nl de buikloop: als een open waterleiding
2) De verwekker van cholera
De boosdoener is een kleine bacterie, die onze ogen niet kunnen waarnemen; zo klein is die. Je kunt ze alleen zien met de microscoop die duizenden malen vergroot. Als dat kleine onding eenmaal in je darm zit, dan legt het daar eitjes vol gif, en die maken je ziek.
3) Hoe de ziekte zich uitbreidt
Cholera is een besmettelijke ziekte, die dus gemakkelijk van de ene mens overgaat op de ander. De voornaamste wegen van besmetting zijn de volgende:
Gebrek aan hygiëne op het lichaam, in huis, rond het huis, in de buurt of in het dorp.
Het drinken of eten van dingen die besmet zijn met de bacterie, afkomstig van vuile handen, smerigheid of vliegen
Het aanraken van kleren van de zieke of zijn lijk als hij dood is kan de ziekte overzetten.
4) Meerdere manieren van ziek zijn
De zieken die cholera hebben, delen we in drie groepen:
Er is de groep van hen die door de bacterie besmet zijn, maar zich toch niet ziek voelen.
De tweede groep zijn zij, die besmet zijn, zich een beetje ziek voelen, ook een beetje buikloop hebben, maar die toch blijven rondlopen.
De derde groep zijn de besmetten die daarbij ook zwaar ziek zijn, neerliggen en niet meer kunnen opstaan, ook niet om hun behoeften te gaan doen. Die laten alles dus gaan waar ze liggen.
Let nou goed op: al de drie groepen zijn gevaarlijk, want ze brengen allemaal de ziekte over naar anderen. Ook als iemand nog gezond lijkt is hij al besmettelijk.
5) Kom op: we moeten die cholera bestrijden?
Om te verhinderen dat de ziekte zich verbreidt moeten we ons aan de volgende gedragsregels houden.
Alleen gekookt water drinken. We zeggen ‘gekookt’, dwz koken zoals je maniokbladeren kookt.
Absoluut weigeren om water te drinken uit plassen, uit de rivier, of het fris water dat ze in plastic zakjes verkopen.
De handen goed wassen met water en zeep voor het eten en elke keer als je van het toilet komt.
Iedereen moet bij zijn huis een schoon toilet hebben.
Absoluut vermijden om dingen te eten waar vliegen op gezeten hebben.
Niets eten wat niet goed schoongemaakt is; en gekookt voedsel dat niet echt gekookt heeft moet je niet eten.
Geen voedsel kopen (en ook niet verkopen), dat zo maar open en bloot ligt (voor stof en vliegen).
6) De symptomen van de ziekte
Buikloop, diarree, dat is het grote kenmerk van deze ziekte. Het begint ermee dat de mens buikpijn heeft, waarmee hij erg ongemakkelijk is. Als hij naar het toilet moet, dan blijft hij daar een eeuwigheid, almaar buikloop.
Als hij dan opstaat, heeft hij werkelijk geen kracht meer; hij loopt wankelend. Eenmaal zo verzwakt door de ziekte, kan hij op den duur niet meer op eigen kracht lopen; en begint zijn behoeften te doen in zijn kleren. Nog een beetje later begint hij ook al over te geven; ook zonder ophouden.
Door die aanhoudende buikloop en dat gedurig braken verliest de zieke alle lichaamsvocht. Op een dag is het lichaam helemaal uitgedroogd, hij plast niet meer en het gif van de ziekte neemt bezit van het hele lichaam.
Bij gebrek aan geneeskundige verzorging is zo’n mens na een of twee dagen helemaal op .
Tot besluit roept onze vriend Albert Kanyinda Mpolesha ons op om uit alle kracht de ziekte te bestrijden, …, anders wordt dit onheil dat ons bedreigt onze ondergang.
De wijsheid van de ouden zegt:
« Als ze fluitspelen voor de oren, vragen de ogen: ‘speel ook voor mij, dat ik ‘t zie’ »
Laat dus deze oproep niet vruchteloos aan je voorbijgaan.
Mogen we deze epidemie zien als een van de nefaste gevolgen van de eeuwigdurende (burger)oorlogen in centraal Afrika?
De schade aangericht door kinderverlamming is blijvend
We gaan het hebben over een brief uit Ngandanjika, geschreven door dokter (munganga) Mbuyi Jacques. Hij vertelt over hun animatietocht in verband met de ziekte van kinderverlamming.
“Op 20 juni van dit jaar (2002) zijn de animatoren van de gezondheid kriskras door Ngandanjika getrokken, om de ouders op te roepen om met hun kinderen naar de vaccinatie te komen tegen kinderverlamming.
Dankzij hun inspanning, durven we te hopen dat we in de toekomst niet meer horen praten over deze ziekte: niet in Ngandanjika, noch in de omliggende dorpen.
Beste vrienden; we moeten vooruit. Wie achterblijven wil, moet het zelf maar weten.
Munyaku merkt hier op, dat in Ngandanjika vaak acties gehouden worden rond besmettelijke ziektes, zoals aids, tbc en kinderverlamming.
We laten u enkele foto's zien van twee acties rond kinderverlamming, deze van 20/06/02 en een vroegere van 07/02/02.
Moederlief, waak op ! En je wordt een stut in onze familie
Meneer Ciebue Fernand, Alfamedewerker in Katombe, is blij dat hij ons kan berichten over de positieve resultaten van de alfabetisering onder volwassenen en kinderen, die zichtbaar worden in hun dorp.
“We hebben bijvoorbeeld, zo zegt hij, bij ons in de kerk geen last meer om mensen te vinden voor de lezingen uit de Schrift”. Hij is vooral blij te zien, hoe vrouwen en meisjes er zich op toe leggen, niet alleen om te leren lezen en schrijven, maar ook om andere vaardigheden op te doen.
“Zie maar, hoe ze op deze foto eigen borduursels laten zien. Deze werkjes doen ze goed, onder leiding van de dames: Mujinga Astrid, Mbelu Christine en Kamuanya Marie.