Beste vrienden, in de periode van het tweede rijk hebben we veel te lijden gehad onder het gedrag van de soldaten, hun plagerijen en onderdrukkend optreden. Het was toen gewoon onmogelijk geworden, om je met een pak of een zak te vertonen, zonder last te krijgen. We pakten haast altijd binnenweggetjes, omdat we bang waren. Dat was rot, maar we konden niet anders.

Toen de AFDL kwam, zagen we dat ze op de wegen politie gingen zetten in plaats van soldaten. We waren er blij om, want we dachten, dat we eindelijk echte ordebewaarders hadden gekregen.

Maar ja, onze voorouders zeiden al: “Wees niet te rap blij als je je boontjes ziet; soms vind je van binnen mooie, soms verpieterde”.

Met die politie van vandaag zijn we mooi berooide klanten geworden.

De chauffeurs hebben zoveel last “als Mudiayi, de ongelukkige”. De praktijk van geld afpakken is weer helemaal terug op de controleplaatsen voor auto’s en reizigers. En daar niet alleen, gelijk waar op de wegen in Kasayi vind je slagbomen over de weg, om mensen tegen te houden en lastig te vallen.

Aan elke barrière moeten de reizigers geld geven; twintig franc, vijftig, honderd !

Nou, kijk eens aan. Op de weg van Mbujimayi naar Ngandanjika of naar Kabeya Kamuanga vind je wel 10 van die barrières. Ga maar na, hoeveel geld iemand dan moet uitgeven. En dan zeggen we nog niets over de manier waarop.

Ja, beste mensen, we moeten de dingen zeggen zo ze zijn.

Maar  aan degenen onder de politie, die wel het hart aan de goede kant hebben zitten, vragen we:  "Hebben jullie hier dan niets op te zeggen?"

We hebben een brief gekregen van Kabulu Mukundayi, in Luputa. Hij laat ons weten dat het uitbuiten van mensen in Kacisungu nog altijd voorkomt. Luister naar wat hij zegt:

In Kacisungu en enkele dorpen in de omtrek zijn er welgestelden, die grote velden willen bebouwen. Maar in plaats van tractoren en machines aan te schaffen, laten ze dit werk doen door arme dorpelingen, volgens het princiep: “veel krijgen en weinig betalen”.

Maar deze uitbuiting van arme mensen, kan dat ons land vooruit helpen? En hebben zulke rijken wel eerbied voor een medemens?

omhoog

Onze Cibangu Dieudonné, alfalesgever in Inera, te Ngandanjika, doet de mensen nadenken over de drankzucht. Sommigen van ons zijn zo verslaafd aan de drank, dat ze gewoon hun verstand verliezen. Vaak maken ze ruzie; sommigen worden brutaal onder invloed van de drank; sommigen kijken helemaal niet meer naar hun gezin, soms lopen ze zelfs weg. Wat voor goeds brengt dit soort drinken aan de mens?

Er zijn er natuurlijk die drinken om de dorst te lessen, om verkoeling te zoeken bij hitte en om de vermoeidheid te verdrijven. Maar allemaal moeten we oppassen bij het drinken: want de weg van de drank is een glibberig pad.

Tatu Pierre Kadima uit Mwene-Ditu, schrijft ons om het verderfelijke gedrag aan te klagen van een grootvader die zijn eigen kleinkind misbruikte.

Die opa, lid van een sekte, was op het ogenblik van de feiten al 75 jaar oud.

De ouders hadden zijn kleinkind bij hem gestuurd, opdat hij het huwelijk zou regelen en om zelf de huwelijksdot in ontvangst te nemen. Maar deze ouderling vergat zijn waardigheid. Hij misbruikte het meisje en sliep met haar. Zoiets is toch ongehoord bij levenden en doden, hoe slecht ze ook zijn.

Het kwaad kwam aan het licht toen de verloofde met zijn familie zich presenteerde, omdat het meisje zolang wegbleef, zonder iets van zich te laten horen. Toen ze erachter kwamen, wat er gebeurde, hebben ze haar meegenomen; en de zaak is zelfs voor het gerecht gekomen.

We hebben nog een brief gekregen van mamu Monique Bijika wa Kamunga, woonachtig in Citolo. Het onderwerp van haar schrijven is het volgende: Sommige getrouwde vrouwen behandelen haar schoonmoeders, dat je er koude rillingen van krijgt.

Op 27/9/02 waren ze ergens op rouwbezoek, daar begon een jong vrouw op haar schoonmoeder te schelden en overlaadde haar met beledigingen, die geen oor wil horen.

Deze schoonmoeder woonde in bij haar zoon. De schoondochter had de brutaliteit, tegen de vrouw te zeggen: “Donder op; verdwijn uit mijn huis!”. “Als je niet weggaat, zal ik je vergiftigen; of anders laat ik dit huwelijk schieten en ga ik terug naar huis.

Sommige aanwezigen hadden er nog plezier in en lachten luidop. Maar ik, Bijika wa Kamunga, ik was droevig van binnen en moest huilen, verwonderd hoe sommige jongeren van vandaag alle beleefdheid missen, en geen eerbied hebben voor hun schoonmoeders.

Daarbij denken ze er niet aan, dat wat zij nu hun schoonouders aandoen, zijzelf later eveneens over zich heen kunnen krijgen.